Telewizory płaskie większość ludzi kojarzy z telewizorami LCD, jednak istnieją inne technologie, mieszczące dużej rozdzielczości ekrany w płaskiej obudowie, jedną z takich technologii jest technologia plazmowa.
PDP - Plasma Display Panel
Trochę historii.
Podobnie jak LCD, technologia plazmowa znana była już kilkadziesiąt lat temu. Prace nad ekranami plazmowymi prowadzono już w 1960 roku w USA. Opracowało ją czterech naukowców, pierwsza matryca miała rozmiar 4 x 4 piksele i emitowała niebieskie światło. Kolejna była matryca o wielkości 16x16 pikseli i świeciła na czerwono. Na początku lat 70-tych zainteresowanie technologia plazmową wyraziły takie firmy jak IBM, NEC, Fujitsu i Matsushita, jednak nie kontynuowały one prac nad rozwojem tej technologii, więc o jej rozwój zadbała firma Fujitsu w rodzimej Japonii. To własnie oni jako pierwsi stworzyli matrycę o przekątnej 21 cali. Na dzień dzisiejszy, pomimo że każda z wiodących marek ma w swojej ofercie telewizory plazmowe, matryce robią jednak tylko trzy firmy na świecie: Fujitsu, Samsung i LG.
Zasada działania.
Każdy subpiksel ekranu plazmowego jest jak lampa fluorescencyjna, świecąca jedną z kolorów podstawowych. Moc natężenia swiatła diod wpływa na kolor widzimy, a dzięki temu możliwa jest do uzyskania duża paleta kolorów. Zasada świecenia subpikseli jest bardzo podobna ze znanych nam świetlówek. W rurce umieszczony jest gaz szlachetny, który pod wpływem wysokiego napięcia zamienia się w plazmę. Plazma złożona z wolnych elektronów i jonów dodatnich zaczyna się przemieszczać między elektrodami, dzięki różnicy potencjałów elektrony przemieszczają się do dodatniej elektrody a jony dodatnie są przyciągane przez ujemną końcówkę rurki. To powoduje, że atomy zaczynają się zderzać i elektrony są wytrącane na wyższe orbity, kiedy powracają na początkową orbitę emitują foton (cząstkę światła). Aby plazma utrzymywała się cały czas w ruchu podaje się prąd zmienny, dzięki któremu cząstki nieustannie wibrują emitując kolejne fotony.
Emitewane światło to promieniowanie ultrafioletowe - niewidoczne dla człowieka, dlatego ścianki pokrywa się luminoforem - substancja na bazie fosforu zmieniająca rodzaj promieniowania.
Zastosowanie technologii plazmowej jest dość proste. Każdy piksel składa się z trzech identycznych mikroskopijnych otworów zawierających gaz szlachetny i posiadające po dwie elektrody. Plazma porusza się wzbudzana silnym prądem i emitując promieniowanie UV, które uderza w luminofor i na dnie i emituje światło widzialne w trzech podstawowych kolorach: niebieski, czerwony, zielony.
 Zalety ekranów plazmowych.
Najważniejszą zaletą jest zastosowanie luminoforu, który pozwala na uzyskanie znacznie większej gamy kolorów niż w telewizorach CRT i LCD. Telewizory plazmowe również pod względem kątu widzenia przewyższaką telewizory LCD, ponieważ przy emitowaniu plazmy w ekranach plazmowych odpada krzywizna, która występuje w CRT. Monitory plazmowe osiągają duże przekątna przy małej grubości, co przy tradycyjnych telewizorach jest trudno osiągalne.
Wady telewizorów plazmowych.
Piksele w telewizorach plazmowych potrzebują wyładowań elektrycznych, więc są one zgaszone albo zapalone nie istnieje stan pośredni, wiec, jeśli chcemy uzyskać barwę pośrednią trzeba zapalać i gasić piksel. Ludzkie oko uśrednia barwę, jednak występuje efekt migotania obrazu. Metoda ta działa dobrze dla średnich i jasnych kolorów natomiast z powodu zredukowanej kwantyzacji trudniej jest rozróżnić dwa ciemne odcienie koloru. Problem jest także zużycie prądu.Monitor plazmowy w porównaniu z LCD o tej samej przekątnej zużywa znacznie więcej prądu. Dużym problemem jest też fakt, iż telewizory plazmowe należy przenosić pionowo - przenoszenie ich w innej pozycji może stale je uszkodzić.
Zużycie luminoforu wraz z intensywnością użytkowania może powodować kontrastowe pogorszenie obrazu - jednak najnowsze modele telewizorów plazmowych przewidziane są na 7 lat nieustannej pracy.
|